Confrontatie met de ziel
Darkside – Dox
Gezien zaterdag 28 januari 2006
Frascati 1, Amsterdam
Met een enigszins gekleurde bril, neem ik plaats in de zaal om te gaan kijken naar Dox. Een gezelschap naar mijn hart met al haar veelkleurigheid. Ik zal proberen uit te leggen waarom Dox voor mij zo bijzonder is aan de hand van de voorstelling Darkside. Dox staat bekend als een multicultureel gezelschap dat jongeren de kans geeft om zich te ontplooien en te ontwikkelen op het gebied van danstheater. De voorstellingen geven vaak stof tot nadenken, zonder dat, dat er te dik bovenop ligt.
Alles wordt uit de kast getrokken bij de nieuwste voorstelling van Dox, Darkside, en dit keer letterlijk. Een prachtig decor van 5 kasten, die het geheim van de spelers bewaren. Als de kastdeuren opengaan, kun je letterlijk een kijkje nemen in de donkere kanten van hun ziel. De een blijkt suïcidaal, een ander gewelddadig en drugsverslaafd, weer een ander heeft zo weinig respect voor zichzelf dat hij zich omringd met de ranzigste pornoplaatjes. Kortom iedereen heeft zijn eigen minder mooie gezicht, dat achter het dagelijkse masker schuilgaat. Tijdens de voorstelling worden de spelers op de proef gesteld. Ze krijgen vragenvuren over zich heen over hun kwaliteiten en kwantiteiten, ze moeten kiezen mee te gaan in de pesterige groepscultuur of daarvan te worden uitgestoten. Natuurlijk kiest Dox ervoor om prachtig fysiek spel te gebruiken in de voorstelling. Doordat er een samenwerkingsverband is met afgestudeerde dansers lijkt de dans zelfs enigszins te overheersen, maar niet op een storende manier.
Wat de voorstelling mooi maakt is dat de pijnlijke onderwerpen niet achter gesloten deuren worden gelaten. Het is confronterend, maar niet moraliserend. Het geeft stof tot nadenken, zonder dat je het gevoel hebt in een bepaalde richting te worden geduwd. Het spel is zo persoonlijk gemaakt, dat het soms heel eng dichtbij het publiek komt. Een boulimisch meisje dat midden op het podium braakt is eng, een jongen die verteld hoe hij uitgekotst is door de maatschappij en zijn droom niet mag verwezenlijken is om woedend over te worden, een jongen die verandert van een vrouwengek in een gewelddadige minnaar is weerzinwekkend.
En toch komen ze ermee weg, want het is eerlijk en oprecht wat ze doen. Er zit geen oordeel in het spel. En dat zou je als kijker ook niet moeten doen, veroordelen of zelfs maar oordelen. Het gevoel dat de voorstellig overbrengt is beklemmend, maar toch verlaat je de zaal niet met een naar gevoel. Het publiek is gedurende de voorstelling muisstil geweest, maar het luidde applaus doet vermoeden, dat velen thuis nog zullen nadenken over de vragen die zijn gesteld tijdens de voorstelling en nog meer de vraag die indirect werd opgeroepen door de voorstelling:“Wat is mijn donkere kant?”. En dat is wat theater moet zijn een medium om het publiek op de proef te stellen. Het publiek een spiegel voor houden. De grenzen verkennen van hetgeen getoond moet worden. Een boodschap brengen en hopen dat de ontvanger niet alleen naar de prachtige voorstelling heeft gekeken, maar vooral diep in zijn eigen ogen gaat kijken. Confrontatie met de eigen ziel.
Gezien zaterdag 28 januari 2006
Frascati 1, Amsterdam
Met een enigszins gekleurde bril, neem ik plaats in de zaal om te gaan kijken naar Dox. Een gezelschap naar mijn hart met al haar veelkleurigheid. Ik zal proberen uit te leggen waarom Dox voor mij zo bijzonder is aan de hand van de voorstelling Darkside. Dox staat bekend als een multicultureel gezelschap dat jongeren de kans geeft om zich te ontplooien en te ontwikkelen op het gebied van danstheater. De voorstellingen geven vaak stof tot nadenken, zonder dat, dat er te dik bovenop ligt.
Alles wordt uit de kast getrokken bij de nieuwste voorstelling van Dox, Darkside, en dit keer letterlijk. Een prachtig decor van 5 kasten, die het geheim van de spelers bewaren. Als de kastdeuren opengaan, kun je letterlijk een kijkje nemen in de donkere kanten van hun ziel. De een blijkt suïcidaal, een ander gewelddadig en drugsverslaafd, weer een ander heeft zo weinig respect voor zichzelf dat hij zich omringd met de ranzigste pornoplaatjes. Kortom iedereen heeft zijn eigen minder mooie gezicht, dat achter het dagelijkse masker schuilgaat. Tijdens de voorstelling worden de spelers op de proef gesteld. Ze krijgen vragenvuren over zich heen over hun kwaliteiten en kwantiteiten, ze moeten kiezen mee te gaan in de pesterige groepscultuur of daarvan te worden uitgestoten. Natuurlijk kiest Dox ervoor om prachtig fysiek spel te gebruiken in de voorstelling. Doordat er een samenwerkingsverband is met afgestudeerde dansers lijkt de dans zelfs enigszins te overheersen, maar niet op een storende manier.
Wat de voorstelling mooi maakt is dat de pijnlijke onderwerpen niet achter gesloten deuren worden gelaten. Het is confronterend, maar niet moraliserend. Het geeft stof tot nadenken, zonder dat je het gevoel hebt in een bepaalde richting te worden geduwd. Het spel is zo persoonlijk gemaakt, dat het soms heel eng dichtbij het publiek komt. Een boulimisch meisje dat midden op het podium braakt is eng, een jongen die verteld hoe hij uitgekotst is door de maatschappij en zijn droom niet mag verwezenlijken is om woedend over te worden, een jongen die verandert van een vrouwengek in een gewelddadige minnaar is weerzinwekkend.
En toch komen ze ermee weg, want het is eerlijk en oprecht wat ze doen. Er zit geen oordeel in het spel. En dat zou je als kijker ook niet moeten doen, veroordelen of zelfs maar oordelen. Het gevoel dat de voorstellig overbrengt is beklemmend, maar toch verlaat je de zaal niet met een naar gevoel. Het publiek is gedurende de voorstelling muisstil geweest, maar het luidde applaus doet vermoeden, dat velen thuis nog zullen nadenken over de vragen die zijn gesteld tijdens de voorstelling en nog meer de vraag die indirect werd opgeroepen door de voorstelling:“Wat is mijn donkere kant?”. En dat is wat theater moet zijn een medium om het publiek op de proef te stellen. Het publiek een spiegel voor houden. De grenzen verkennen van hetgeen getoond moet worden. Een boodschap brengen en hopen dat de ontvanger niet alleen naar de prachtige voorstelling heeft gekeken, maar vooral diep in zijn eigen ogen gaat kijken. Confrontatie met de eigen ziel.
posted by petra at 12:27 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home